Vasteklantenreis Interlaken 2008 - Hapimag, Uw eigen vakantiewereld

Onder een daverend applaus verlaat Lorin Maazel het dirigentenpodium om het toneel door de zijingang te verlaten. Een tweede toegift, gewenst door het publiek, zal er niet komen. Gevolgd door de overige orkestleden verlaat de dirigent van het Filharmonisch Orkest van New York het toneel en buigt nog eenmaal voor het publiek. Maazel, intussen 78, is op afscheidstoernee door Europa en is met zijn filharmonisch orkest te gast op het Lucerne Festival.

September 2008: partnerverhaal van Walter Volkmann

Dat was een muzikaal topuur! En terugkijkend op de Hapimag Tandem Tours week "Klassiek en genieten" het absolute hoogtepunt. Of was het misschien toch het overweldigende uitzicht vanaf de Jungfraujoch op de bergenwereld van het Berner Oberland, of misschien het Paul Klee centrum in Bern, of …

Onder leiding van de buitengewoon vriendelijke en competente Silvia Stöckli had Hapimag ons voor de vaste klantenreis naar Interlaken uitgenodigd. Bedrijvigheid bij de aankomst in het BELVEDERE. Het hotel schijnt volgeboekt te zijn. Wie zouden er bij onze groep horen? Op zondagavond de eerste groepsontmoeting met afwachtende terughoudendheid van de ongeveer dertig deelnemers. Reisleidster Silvia Stöckli zorgt als snel voor een meer ontspannen sfeer.

Voor maandag

staat een boottocht over de Brienzer See naar de Giessbach-watervallen op het programma. Daar aangekomen genieten wij eerst van een driegangenmenu in het elegante Grand Hotel. Een klein deel van de groep neemt de boot voor de terugweg, maar de anderen gaan te voet langs de ongeveer twaalf kilometer lange oneffen, steenachtige oeverweg naar de volgende aanlegplaats in Iseltwald.

Op dinsdag

is een excursie naar de 3454 meter hoge Jungfraujoch gepland. De laatste ochtendnevel lost op en een stralend blauwe hemel wacht op ons. Wij zijn op de kleine Scheidegg aangekomen. Jungfrau, Mönch en Eiger, met de legendarische, steile noordwand zijn nu heel dichtbij. Nog hoger gaat de Jungfraujochbahn dwars door de berg de Jungfraujoch op. Het laatste station is de pas - ook wel 'Sfinx' genoemd - tussen de Jungfrau en de Mönch. En dan staan wij, naar het zuiden kijkend en verblind door de zon maar met glashelder zicht, op het ijsmeer van de Aletsch-gletsjer. Tot de top is het nu nog vijf uur over ijs, sneeuw en kale rotsen. Op de vraag hoe het boven was, antwoordt een bergbeklimmer: "Ongelooflijk mooi, maar nu ben ik helemaal op!".

Op woensdag

is Luzern, de mooiste stad aan de Vierwaldstättersee, aan de beurt met als attractie het 'Filharmonisch Orkest van New York'. Silvia Stöckli weet tijdens de busreis veel wetenswaardigheden over Zwitserland en haar oorlogszuchtige bergvolk te vertellen. Aansluitend op de stadsrondleiding in Luzern, met de Kapellbrücke, de oude binnenstad en het Löwendenkmal, wordt ons voorafgaand aan het concert, in het casino een uitstekend souper geserveerd. De groepsdeelnemers lijken elkaar sympathiek te vinden. Men spreekt elkaar met de voornaam aan. De eerste vriendschappen worden gesloten. Het cultuur- en congrescentrum KKL in Luzern, waar het concert wordt gegeven, verenigt moderne architectuur met uitstekende akoestiek. Maar er zijn ook enkelen die de zeer donkere kleuren van het interieur - in tegenstelling tot de vrijwel witte muziekzaal - echter als bedrukkend ervaren. Wij hebben uitstekende plaatsen en het orkest met de dirigent recht voor ons. 'De wonderbaarlijke mandarijn' van Béla Bartók, Maurice Ravels 'Ma Mère l’Oye', Tsjaikovsky's vierde symfonie en als toegift de Hongaarse dansen van Brahms - alles afgerond met een daverend applaus. Voor de grote pauze is champagne aangekondigd. Hoewel ik eigenlijk de een of andere mousserende wijn verwachtte, wordt er toch werkelijk Krug champagne geserveerd. Ik sta versteld, helemaal na de vraag: "Mag ik u nog eens bijschenken?".

De donderdag

begint met regen. Op weg naar de hoofdstad Bern stoort dat ons niet. Het eerste doel is het Paul Klee centrum. De donkere wolken zijn verdwenen als wij in de middag de oude binnenstad van Bern bezoeken. Veel te weinig tijd voor het slenteren langs de vele kleine winkeltjes. Een hele week zou men hier moeten blijven. Vanavond is er een afscheidsdiner. Daarvoor haalt de keukenbrigade met een zesgangenmenu alles uit de kast. Goede stemming, terugkijken, adressen uitwisselen - het was een prima tijd!

Op vrijdag

willen wij met de tandradtrein de Brienzer Rothorn op. In Interlaken op het Ostbahnhof wacht al de liefdevol gerestaureerde stoomtrein 'Lötschberg', die ons naar Brienz brengt. En dan gaat het zeer steil met de trein omhoog door een indrukwekkend landschap naar de Rothorn. Naar het noorden kijkend herkennen we Sörenberg met het Hapimag resort; in het zuiden de imposante bergketens van het Berner Oberland en in het oosten de Lenzerheide. De laatste trein brengt ons weer naar het dal.

Zaterdag

is de dag van vertrek. Om 9.00 uur wordt pal voor ons hotel de Jungfrau-marathon met meer dan 3000 deelnemers gestart. Dan moeten wij afscheid nemen van de attente, vriendelijke leiding en het net zo attente en vriendelijke ontvangst- en servicepersoneel. Het was een prachtige, belevenisvolle en mooie week.